Het was vandaag een heerlijke zonnige herfstmiddag. Ideaal om met de hond een lunchwandeling te maken in het Arboretum aan de overkant.
Bij het theehuis staat een bankje in de zon en daar zat een bekende te genieten van een stukje taart.
We raakten in gesprek over de onderwerpen waar je het als en werkende moeders zoal over kunt hebben. De kinderen, druk van het werk en de manier waarop beide te combineren.Het gesprek voerde langs werkdagenverdeling, hulp kunnen en mogen vragen en het nut en effect van coaching.
Gewoon, een mooi gesprek in de zon.
Met naast mij mijn snuffelende hond die in de verte een andere hond opmerkte. Een andere reu. Dat is altijd spannend voor Loeki. Ik voelde de spanning in de lijn, terwijl het tegemoetkomende baasje met een flexlijn (term voor kenners, een riem die heel veel ruimte kan geven aan een hond) haar hond de maximale ruimte gaf.
Om mijn hond te beschermen verzocht ik haar om de lijn iets korter te maken.Ik voelde aan de lijn dat dat niet afdoende was voor Loeki (mijn hond). Ik voerde Loeki een snoepje en wisselde met hem van plek. Op deze manier was hij even afgeleid en keek hij de andere kant op. De andere hond liep voorbij en de spanning was volledig uit de lucht.
‘Kijk’, merkte ik op: ‘een snoepje en een ander perspectief doet wonderen…’
‘Ja’ verzuchtte mijn gesprekspartner’ dat is misschien precies wat ik nodig heb….’
Het snoepje had ze net op.
Binnenkort een coachafspraak met mij om haar verschillende perspectieven eens samen te onderzoeken.