Bij mijn wekelijkse bezoek aan de fysiotherapeut leg ik uit dat ik niet heel lekker in mijn vel zit. Beetje uit balans. Al een paar nachten slecht geslapen. Een oud-collega is overleden die in dezelfde periode als ik kanker kreeg. En daar bovenop moet ik zelf over een paar dagen weer voor controle naar het ziekenhuis.
Ik ben bij de fysiotherapeut in behandeling voor het versterken van mijn balans na een bekkenbreuk ten gevolge van een ongeval. Ook hij merkt op dat het vandaag niet handig is om op een wiebel bal te gaan balanceren.
In plaats daarvan geeft hij me allerlei onwijs zware oefeningen. Uit hurkzit met een gewicht omhoogkomen, gestrekt planken, push-ups en meer van dat soort ongein. Een soort binnenshuis bootcamp. En het voelt lekker!!!
Na een zeer intensief half uur sta ik buiten. Niet alleen emotioneel wiebelig met knikkende knieën, maar kan ik ook letterlijk niet meer op mijn benen staan.
Lekker dan.
Thuis gekomen wandel ik met de honden en ga ik gesprekken aan voor mijn werk. En dan voel ik het. Mijn emotionele onbalans is verdwenen. Ik voel nu de spierpijn al opkomen, maar man wat een power sessie was dat.
Doet ie goed, onder mijn wiebeligheid mijn power laten voelen.
Zouden meer mensen moeten doen.